هدفون‌اش نبود به کسی قرض داده بود، چطور؟ خودش هم نمی‌دانست، او ارتباط عاطفیِ عمیقی با هدفون‌هایش داشت، آهنگ را بلند پخش کرد، عادت به این کار نداشت، همان‌طور که دوست نداشت دیگران هم این کار را بکنند، می‌گفت: هرکس سلیقة‌ موسیقیایی متفاوتی دارد و این صدای بلند که برای من خوش‌آیند است شاید برای دیگران گوش‌خراش باشد، او فرق موسیقی خوب و موسیقی دلنشین را می‌فهمید، صدای آهنگ را تا آخر بلند کرد تا جایی که موبایل می‌توانست، این آهنگ را چند ماه پیش هم شنیده بود اما حالا دلش می‌خواست در یک دوره به صورت ب

در فیلم «جوخه‌ی انتحار» بین همه‌ی جذابیت‌هایش، بهترینش جذابیت بازیگر کاراکتر «هارلی کویین» بود، این نقش را مارگارت رابی بازی کرده است، بالاترین سطح جذابیتی که تا به حال تجربه کردم، البته باید این نکته را هم متوجه باشید که زیبایی، نافذبودن با جذابیت یکی نیست، باهم همپوشانی‌هایی دارند اما کاملاً یکی نیستند، وقتی من شخصیتی با بدن استثنایی، موهایی بلوند، شلوار جین، تی‌شرتی که آستینش را بالا زده و عینکی درشت را دیدم گفتم ازین جذاب‌تر ممکن نیست اما مدت زمان زیادی نیاز نبود تا از حرفم پشیمان شوم، از